Najczęstsze pytania zadawane przez klientów Poradni        


 

Jak zapisać się na wizytę do specjalisty?

Zapisy do Poradni odbywają się zgodnie z rejonizacją (patrz: zakładka Rejon obsługi) Na wizytę można zapisać się zarówno osobiście, jak i telefonicznie.


Jak przenieść dokumenty dziecka - kartę indywidualną do innej poradni?

Kartę indywidualną dziecka przekazuje się do innej poradni na pisemny wniosek rodzica/opiekuna dziecka złożony w sekretariacie naszej Poradni, w bazie przy ul. Jemiołowej 59.


Czy dzieciom z chorobami przewlekłymi przysługuje kształcenie specjalne, które umożliwi im naukę w klasach integracyjnych?

Jeżeli chorobie przewlekłej towarzyszy: niepełnosprawność ruchowa, upośledzenie umysłowe, autyzm, poważna wada wzroku lub słuchu, dziecko może otrzymać orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego i wówczas realizować obowiązek szkolny w klasach integracyjnych, w szkole specjalnej lub w szkole ogólnodostępnej w ramach edukacji włączającej. W pozostałych przypadkach dzieci przewlekle chore nie mogą korzystać z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na  sam stan zdrowia. Dzieci przewlekle chore mogą otrzymać opinię z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, w której uwzględniona będzie sytuacja zdrowotna i wynikająca z niej specyfika funkcjonowania dziecka, szczególne potrzeby edukacyjne oraz wskazanie do dostosowania wymagań edukacyjnych do potrzeb i możliwości wynikających z choroby.


Które dzieci mogą być zwolnione z obowiązku nauki drugiego języka obcego?

Dyrektor szkoły na wniosek rodziców (prawnych opiekunów) oraz na podstawie opinii poradni psychologiczno-pedagogicznej (lub orzeczenia) zwalnia z nauki drugiego języka obcego do końca danego etapu edukacyjnego ucznia z wadą słuchu, głęboką dysleksją, afazją, z niepełnosprawnościami sprzężonymi lub autyzmem, w tym zespołem Aspergera .
(na podstawie Rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 z późniejszymi zmianami, Dz. U. z 31 marca 2009 Nr 58 poz.475, Dz. U. z 20 sierpnia 2010 Nr 156 poz.1046)


Dla jakich uczniów organizuje się nauczanie indywidualne?

Zgodnie z art. 71 b ust. 1a Ustawy o systemie oświaty "indywidualnym nauczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do (...) szkoły". Ta forma nauczania przeznaczona jest dla uczniów poważnie chorych,  po wypadkach, operacjach, z ciężkimi urazami itp. Stosowana jest okresowo, na czas określony przez lekarza specjalistę w zaświadczeniu lekarskim. Niepełnosprawność: upośledzenie umysłowe, niepełnosprawność ruchowa, wady wzroku, słuchu... - co do zasady nie kwalifikują dziecka do nauczania indywidualnego. Uczeń niepełnosprawny może być nauczany indywidualnie wówczas, gdy w ocenie lekarza specjalisty jego stan zdrowia - czyli zdiagnozowana choroba współwystępująca z niepełnosprawnością uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły.



Co to jest dysleksja?

Dysleksja rozwojowa - to termin określający zespół specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania. Może występować w trzech formach - w postaci izolowanej, np. tylko trudności z nauczeniem się poprawnej pisowni lub jako zespół dwóch bądź nawet trzech form tych zaburzeń:
dysgrafia - trudności w opanowaniu pożądanego poziomu graficznego pisma
dysortografia - specyficzne trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (nie tylko błędy ortograficzne)
dysleksja - specyficzne trudności w nauce czytania, którym często towarzyszą trudności w pisaniu.


Co oznacza termin dyskalkulia?

Dyskalkulia - to specyficzne zaburzenia zdolności matematycznych, objawiające się kłopotami w wykonywaniu prostych działań, tworzeniu mniej lub bardziej złożonych układów przestrzennych, czy zrozumieniu poleceń w zadaniach napisanych jak i przeczytanych przez nauczyciela w trakcie sprawdzianu.


Czym się różnią zajęcia wyrównawcze od zajęć korekcyjno - kompensacyjnych?

Celem zajęć wyrównawczych jest uzupełnianie, utrwalanie wiadomości i umiejętności szkolnych, np. w zakresie języka polskiego, języka obcego, matematyki, przyrody itp. Zajęcia te prowadzi najczęściej nauczyciel danego przedmiotu i są one organizowane na terenie szkoły, w formie indywidualnej lub grupowej.
Celem zajęć korekcyjno - kompensacyjnych jest usprawnianie deficytów rozwojowych. W pierwszej kolejności wspieranie zaburzonych funkcji percepcyjno - motorycznych przez inną sprawną lub mniej zaburzoną, przy jednoczesnym stymulowaniu tych funkcji zaburzonych, a w drugiej - wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach szkolnych: czytaniu, pisaniu i liczeniu. Zajęcia te powinien prowadzić nauczyciel terapeuta, w szkole, poradni lub innej placówce, najlepiej w małych grupach.


Co to jest EEG Biofeedback i na czym polegają treningi?

EEG Biofeedback to metoda terapeutyczna zwiększająca skuteczność funkcjonowania naszego mózgu. Metoda EEG Biofeedback jest metodą klasycznej medycyny (wchodzi w spis międzynarodowych procedur medycznych), używaną szeroko jako metoda nieinwazyjna, bez skutków ubocznych. Polega na nauczeniu mózgu samokontroli pracy za pomocą modyfikacji fal mózgowych.
Przy użyciu zestawu komputerowego z dwoma monitorami, jest obrazowana i modulowana czynność bioelektryczna mózgu. Osoba poddawana terapii, spełniając ustalone kryteria ćwiczeń gry - ma wpływ na własny obraz fal mózgowych. Kiedy wzrasta aktywność mózgu w pożądanym paśmie częstotliwości fal mózgowych, trenujący otrzymuje nagrodę w postaci punktów (gra przebiega pomyślnie). Przy wzroście aktywności niepożądanych pasm, sukces w grze znika. W ten sposób mózg sam rozwija proces uczenia się nowych, bardziej odpowiednich częstotliwości fal mózgowych. Prawidłowe zakresy częstotliwości fal mózgowych, które można wytrenować, są określone na podstawie wiedzy naukowej w zależności od wieku, stanu świadomości i rodzaju wysiłku psychicznego trenowanego.


Moje dziecko zaczyna pisać "pismem lustrzanym". Jak sobie z tym poradzić?

Jeżeli obserwujecie Państwo u swojego dziecka tzw. pismo lustrzane" wskazane jest, aby zachęcać je do wykonywania w domu odpowiednich ćwiczeń grafomotorycznych, rozwijających także koordynację pomiędzy ręką i okiem, ćwiczeń spostrzegawczości wzrokowej oraz orientacji przestrzennej.
Przykładowe ćwiczenia:

  • rysowanie po śladzie (linii przerywanej, po kropkach) wzorów literopodobnych - szlaczków, z zachowaniem kierunku od lewej do prawej, można też zastosować znak umowny (kropkę, strzałkę) po lewej stronie kartki,
  • wyszukiwanie kształtów o takim samym ukierunkowaniu,
  • układanie wg wzorów kompozycji z figur geometrycznych,
  • utrwalanie lewa, prawa strona na sobie i u osoby stojącej naprzeciwko,
  • ćwiczenie orientacji na kartce (np. w zadaniach typu: "narysuj kółko po lewej stronie na górze, słoneczko na środku...").

Jak przygotowywać przedszkolaka do pisania?

Aby nauka pisania dziecka przebiegała prawidłowo, a pismo było później czytelne, zamiast namawiać przedszkolaka do pisania liter i cyfr, należy zachęcać dziecko do częstego rysowania różnorodnych wzorków szlaczkowych i figuralnych, najpierw po śladzie (linii przerywanej), potem wg wzoru. Można zakupić dostępne na rynku ćwiczenia do rozwijania grafomotoryki, proponować zabawy rozwijające prawidłowe nawyki pisarskie.
Zabawy utrwalające właściwe nawyki ruchowe związane z kierunkiem pisania: (rozpoczynamy od wykonywania z dzieckiem poszczególnych ruchów w powietrzu przed sobą, potem w powietrzu stojąc nad kartką, potem rysujemy duże wzory (linie, koła, szlaczki) na tablicy kredą, flamastrem, następnie w pozycji siedzącej przy stole rysujemy duże wzory na kartce, z czasem stopniowo je zmniejszając, aby na końcu dojść do rysowania w liniaturze)
Od początku uczymy dziecko:

  • kreślenia linii z zachowaniem właściwego kierunku ruchu - linie pionowe od góry do dołu, linie poziome od lewej do prawej,
  • kreślenia kół w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara,
  • rysowania szlaczków z zachowaniem kierunku od lewej do prawej, zaczynając od wielokrotnego rysowania po śladzie.

Jaka powinna być prawidłowa pozycja dziecka leworęcznego podczas pisania?

  • siedząc  przy stoliku przedszkolnym (lub w szkolnej ławce) dziecko leworęczne powinno mieć sąsiada po prawej stronie (lewa ręka musi mieć swobodę ruchów);
  • obie stopy winny być oparte o podłogę, oba łokcie na stole, plecy wyprostowane;
  • kartka papieru lub zeszyt znajdują się nieco na lewo od osi ciała dziecka (lewa ręka podczas rysowania czy pisania zbliża się od strony lewej do osi ciała), powinny być ułożone na stole ukośnie - lewy górny róg kartki  skierowany ku górze, a kąt nachylenia zeszytu zależy od dziecka;
  • światło (także od lampki biurkowej) powinno padać na kartkę z prawej strony;
  • dziecko trzyma ołówek w trzech palcach, drugi koniec ołówka powinien być skierowany ku lewemu ramieniu, a podczas pisania palce powinny znajdować się poniżej liniatury zeszytu.

Jak mam nauczyć moje dziecko samodzielności?

Każde dziecko rozwija się w indywidualnym tempie, ma inny charakter i potrzeby. Dążenie do samodzielności jest jedną z ważniejszych potrzeb rozwojowych człowieka, a jej nauka rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie, na etapie kiedy dziecko podejmuje różne próby opanowując nowe umiejętności oraz zdobywając doświadczenia.
Chociaż wiele zależy od usposobienia dziecka, to nie sposób przecenić roli rodziców w procesie usamodzielniania się ich dzieci. Mogą oni pomóc w rozwoju samodzielności swojego dziecka lub... go zatrzymać.
Jako rodzice możemy wesprzeć swoje dziecko na drodze do samodzielności:

  • zachęcając dziecko do podejmowania wyzwań i zdobywania nowych doświadczeń;
  • stwarzając takie warunki rozwoju, by te pozwalały dziecku na naukę samodzielności - dać swobodę, przesadnie nie kontrolować, ufać (chociaż być  w pobliżu);
  • służyć pomocą, być wyrozumiałym, cierpliwym i  służyć wsparciem -szczególnie w momentach nieudanych prób;
  • doceniać nakład pracy i inicjatywę, a nie efekty działań;
  • warto mówić o samodzielności - o tym, że samodzielne są duże dzieci i ulubieni bohaterowie bajek, że bycie samodzielnym to powód do dumy...

Jak powiedzieć 5-latkowi o rozwodzie rodziców?

Niezwykle ważna (a jednocześnie najtrudniejsza) jest pierwsza rozmowa z dzieckiem na temat rozwodu. Wymaga ona dokładnego, wcześniejszego przygotowania. Najlepiej, gdy zostanie przeprowadzona przez oboje rodziców w spokojnej atmosferze - bez pokazywania dziecku wzajemnych pretensji czy złości.
Co i w jaki sposób zostanie powiedziane zależy od wieku dziecka. W trakcie takiej rozmowy trzeba zapewnić dziecku  maksimum poczucia bezpieczeństwa  i miłości. Im dziecko młodsze, tym prostsze komunikaty powinny być przekazywane. Trzeba wytłumaczyć w zrozumiały sposób, co się będzie działo i jak będzie wyglądało nowe życie. Koniecznie trzeba zapewnić dziecko o miłości i potwierdzić, że to nie ono jest przyczyną rozwodu.
Bardzo ważne jest aby w trakcie rozmowy nie uciekać się do kłamstw i dbać o to, żeby dziecko nie straciło do nas dorosłych zaufania.


Jak pomóc dziecku przeżyć stratę kogoś bliskiego?

Śmierć i strata zawsze są bolesne, a udawanie, że nie istnieją nie zmniejszy tego bólu. Każde dziecko na swój sposób przeżywa stratę, stąd czas żałoby może być inny - zależy od wieku życia i poziomu zrozumienia pojęcia śmierci, cech temperamentalnych, sposobu, w jaki osoby ważne komunikują dziecku zaistniałą sytuację. Małe dzieci mają problem ze zrozumieniem nieodwracalności śmierci, a te starsze często pielęgnują fantazję, że ukochana osoba powróci. Proponuje się, by mówiąc dziecku o czyjejś śmierci opisać ją w kategoriach niemożności wykonania konkretnych, znanych dziecku, czynności życiowych. Lepiej nie porównywać śmierci do snu, gdyż małe dzieci mogą zacząć się bać zasypiania w obawie, że "zasną na śmierć". Ważne jest, by dorosły zapewniał dziecku poczucie bezpieczeństwa, zaakceptował wyrażane przez dziecko uczucia, pomógł zrozumieć, co się stało i uspokoić. Pomocne mogą być bajki terapeutyczne dla dzieci, omawiające ten problem.


Dlaczego moje dziecko ma tiki?

Uporczywe, utrzymujące się czynności o charakterze tików są reakcją dziecka na niekorzystną dla niego sytuację zewnętrzną, z którą nie umie sobie poradzić. Zazwyczaj świadczą one o dużym nasileniu napięcia emocjonalnego. Tiki mają charakter ruchowy, np. mruganie powiekami, poruszanie barkami, odchylanie czy drżenie głowy lub charakter wokalny- najczęściej pod postacią chrząkania. Te dziwaczne zachowania irytują lub niepokoją rodziców. Najkorzystniej nie zwracać na nie uwagi, ani nie starać się bezpośrednio na nie wpływać, gdyż na ogół nie trwają długo. Jeśli utrzymują się i intensyfikują przez długi czas, należy poradzić się lekarza o ewentualnym fizycznym podłożu problemu. Jeśli dziecko jest zdrowe, dobrze jest zasięgnąć porady psychologa, by pomógł ustalić źródło powstawania napięcia emocjonalnego u dziecka. Należy przyjrzeć się różnym środowiskom, w których dziecko przebywa: dom, szkoła, a następnie zweryfikować co jest powodem do stresów.


Moje dziecko jest nadpobudliwe - jak mogę mu pomóc?

  • Zapewnij stały rytm dnia, utwórz domowe zasady i związane z nimi przywileje oraz konsekwencje.
  • Rozpoznaj styl nauki twojego dziecka -wzrokowy, słuchowy, czuciowo-kinestetyczny.
  • Stosuj kolor w celu podkreślenia informacji.
  • Zastosuj dotyk oraz muzykę w tle w celu skupienia i wyciszenia, najlepiej poważną.
  • Zapewnij możliwość fizycznej aktywności oraz odpowiednią przestrzeń do nauki.
  • Naucz swoje dziecko wizualizacji -doskonalcie wyobraźnię jako środek samokontroli.
  • Naucz dziecko umiejętności prowadzenia wewnętrznego monologu, instruowania się w trakcie zadania.
  • Zapewnij dziecku aktywność angażującą ręce.
  • Ogranicz telewizję, gry wideo, komputer.
  • Zapewnij zbilansowane śniadanie. Usuń z diety alergeny.

Co zrobić, by dziecko słuchało rodziców?

Często rodzice zastanawiają się, czy jest jakiś sposób, by zachęcić dziecko do współpracy i sprawić, by zaczęło słuchać. Nie ma na to niestety gotowej recepty, tym bardziej, że wiele jest czynników, od których zależy skuteczność wychowania.
Można jednak skorzystać z kilku wskazówek, które mogą okazać się przydatne w pracy wychowawczej:

  • Jeśli chcemy, by dzieci nas słuchały, to najpierw my musimy nauczyć się ich słuchać.
  • Jeśli chcemy by dziecko dobrze się czuło ze sobą, a w konsekwencji dobrze się zachowywało - akceptujmy uczucia i potrzeby dzieci, a stawiajmy granice określonym zachowaniom.
  • Jeśli chcemy zachęcić dziecko do współpracy i skłonić go do zachowań akceptowanych przez nas musimy najpierw nauczyć się wyrażać swoje własne negatywne emocje w sposób nieagresywny.
  • Nie zapominajmy o chwaleniu swoich pociech.

Bądźmy łagodni lecz konsekwentni, bo to daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i pewność, że nasze zachowanie i nasze reakcje nie są przypadkowe, ale zawsze takie same wobec określonych niewłaściwych zachowań. Uchroni nas to również przed próbami stosowania przez dziecko "sztuczek" w celu wymuszenia na nas zmiany podjętych decyzji.